عمان امروز_ گوجه فرنگی که منشأ آن آمریکای جنوبی است، از قرن شانزدهم در پرو کشت میشد و در قرن هفدهم به انگلستان و هلند رسید، اما به دلیل قیمت بالا، تنها قشر مرفه توان مصرف آن را داشتند. مصرف گوجه فرنگی به عنوان سبزی تازه یا پخته از قرن نوزدهم رواج یافت و پس از جنگ جهانی اول به تدریج افزایش یافت. امروزه این گیاه در تمام جهان و تقریباً در تمام فصول سال در دسترس است و به صورت خام، پخته، سس و رب مصرف میشود.
گوجه فرنگی سرشار از ویتامینهای A، C، K و گروه B و مواد معدنی مانند پتاسیم، کلسیم، منیزیم، فسفر و آهن است و به تأمین انرژی و تقویت بدن کمک میکند. این سبزی دارای قندهای طبیعی و تقریباً تمامی اسیدهای آمینه به جز تریپتوفان است. رنگ قرمز آن ناشی از لیکوپن و پوست آن سرشار از کاروتنوئیدها است که از طریق سلولهای روده جذب میشوند. توصیه میشود گوجه فرنگی را به همراه پوست مصرف کنید تا بیشترین فواید آن حفظ شود.
رب گوجه فرنگی عصاره غلیظ گوجه است که به عنوان چاشنی و طعمدهنده در غذاها استفاده میشود. در گذشته، رب به صورت خانگی و سنتی تهیه میشد، اما امروزه تولید صنعتی آن با رعایت شرایط بهداشتی و بستهبندی استاندارد انجام میشود. گوجهها پس از جمعآوری شسته، گوجههای ناسالم جدا شده و سپس خرد و نیمپز میشوند. آب گوجه با استفاده از صافی از دانه و پوست جدا شده و سپس پخته میشود تا غلظت نهایی رب تنظیم شود. رب آماده با پمپ به تانک بالانس منتقل شده، در قوطیهای مخصوص پر و پس از پاستوریزه شدن به بازار عرضه میشود.
رب گوجه فرنگی باکیفیت باید یکدست، عاری از ناخالصی، طعم و بوی نامطبوع و دارای قوام مناسب باشد تا پس از ریختن در بشقاب آب جدا نشود. بستهبندی استاندارد و برچسب شامل تاریخ تولید و انقضاء، شرایط نگهداری و شماره پروانه نشاندهنده کیفیت محصول است. پس از باز کردن قوطی، رب را در ظرف مناسب ریخته، در یخچال نگهداری کنید و هنگام استفاده از قاشق تمیز بهره ببرید تا از کپک زدن جلوگیری شود. یکی از روشهای تشخیص رب سالم، حل کردن مقدار کمی از آن در آب است که باید از نظر رنگ و طعم مشابه آب گوجه طبیعی باشد. ربهای فاقد نگهدارنده در صورت باز شدن سریعاً کپک میزنند و این نشاندهنده سلامت و کیفیت محصول است.