برج‌های دوقلوی مالزی یکی از عناصر هویت‌دهنده و افتخار‌آفرین کشور مالزی است. کمتر ممکن است کلمه مالزی به گوش شنونده‌ای بخورد و برج‌های دوقلو در ذهن آن تداعی نشود.
برای مالزی‌نشین‌ها خالی از لطف نیست که اطلاعاتی درباره مظهر افتخار مالزیایی‌ها داشته باشند که هم برای هموطنان خود که به دیدن‌شان می‌آیند تعریف کنند، و هم این اطلاعات را پلی کنند جهت مستحکم کردن روابط با دوستان مالزیایی.
برج‌های دوقلو یا برج‌های پتروناس بلندترین برج‌های دوقلوی جهان هستند و تا قبل از سال 2004 بلندترین برج‌های دنیا نیز بوده‌اند. ساخت این برج دوقلوی 450 متری عبوری بود از مرزهای تکنولوژی مهندسی راه و ساختمان. کوچک‌ترین لغزشی در ساخت این پروژه می‌توانست منجر به فجایع انسانی بزرگی شود. برج 450 متری پتروناس دارای 88 طبقه است و جالب است بدانید که تنها تمیز کردن 16000 پنجره یکی از برج‌ها چیزی نزدیک به یک ماه زمان می‌برد. در داخل این مجموعه 10 هزار نفر زندگی و یا کار می‌کنند بنابراین می‌توان برج پتروناس را شهری در آسمان نیز نام نهاد.
اما ساختن چنین برجی چیزی بود جدا از ساختن ساختمان‌های دیگر. چرا که در هر مقطعی در کشور سیل‌آسای مالزی مشکلات پیش‌بینی نشده‌ای پروژه را تهدید می‌کرد. اولین مشکل مقاومت خاک بود. محل ساخت پروژه خاک رسوبی بود و نه سنگی. این مشکل با طراحی بتنی سازه و متعاقب آن وزن زیاده سازه و نشست‌های آتی بیشتر حساسیت برانگیز بود. زمان‌بندی بسیار فشرده این پروژه و خطرات موجود، ساخت این پروژه را در دسته‌بندی پروژه‌های بسیار مشکل‌آفرین برای پیمان‌کاران معرفی می‌کرد.
اما بشریت همیشه از بلندی و ساخت ساختمان‌های بلند غریضه سلطه‌جوی و غرور و بزرگی و قدرت و رهبری فنی خود را به نمایش گذاشته است. آرزوی ساختن آسمان‌خراش‌ها از قرنی پیش به واقعیت پیوست و شیکاگو و نیویورک سردمدار اولین آسمان‌خراش‌ها بودند. مرکز تجاری دوقلوی نیویورک که در سال 1977 ساخته شد با 417 متر به عنوان بلندترین برج آسمان‌خراش شناخته شده بود. شیکاگو نیز به عنوان سردمدار برج‌هایی که مظهری از «امنیت» و «غرور» بودند، پیش از ساخت برج توین تاور رکورد دار برج‌های بلند بود. اما مالزی تصمیم گرفت که انحصار‌طلبی آمریکایی‌ها را در هم شکند.
دکتر ماهاتیر تصمیم می‌گیرد مالزی را که در جنوب شرق آسیا به عنوان یکی از ناشناخته‌ترین کشورها به شمار می‌رفت به جهانیان معرفی کند. او می‌داند باید مرزهای ریسک را پشت سر بگذارد؛ بنابراین در سال 1991 تصمیم می‌گیرد بلندترین برج جهان را بسازد. محل احداث زمین مسابقات اسب سواری مالزی انتخاب می‌شود و کاربری آن، دفتر مرکزی بزرگ‌ترین منبع درآمد مالزی یا همان شرکت پتروناس می‌شود. دکتر ماهاتیر می‌خواهد بلندترین برج روی کره زمین را بسازد ولی در عین حال علاقمند است که معماری مالزی را هم در آن لحاظ کند. اما مشکل این‌جاست که معماری مالزی همیشه ساختمان‌های دو یا سه طبقه بوده است.
سزار پلی معماری خوشنام با پنجاه سال تجربه طراحی آسمان‌خراش با علم به این‌که این برج‌ها متفاوت از دیگر آسمان‌خراش‌ها هستند مسئولیت کار را به عهده می‌گیرد. سزار پلی معماری آرژانتینی‌الاصل است که در آمریکا زندگی می‌کند و در سال 1991 از طرف سازمان نظام مهندسی آمریکا به عنوان یکی از 10 معمار برجسته و تاثیر‌گذار دنیا معرفی می‌شود.
سزار پولی می‌گوید: «به من گفته شد که این آسمان‌خراش می‌بایست مالزیایی باشد. پرسیدم منظورتان چیست که باید مالزیایی باشد؟ مشکل این‌جا بود که آن‌ها خودشان هم نمی‌دانستند.»
او بعد‌ها متوجه شد که منظور مالزیایی‌ها از معماری مالزیایی معماری اسلامی است. معماری اسلامی بر طبق شریعت اسلامی استفاده از تصاویر را توصیه نمی‌کند و بیشتر بر استفاده از نقوش هندسی و خطاطی تاکید دارد. سزار پلی صد‌ها کتاب معماری اسلامی را جمع‌آوری می‌کند و شروع به مطالعه می‌کند ولی نمی‌داند چگونه می‌توان انبوهی از کتاب‌های معماری اسلامی که بر روی میز کارش انباشته شده را به یک آسمان‌خراش اسلامی تبدیل کند. او در نهایت یک اسکیس اولیه ارائه می‌دهد که دو برج را نمایش داده با پلی که آن‌ها را به هم وصل کرده است. شکل پل مفهوم‌گر این است که این دروازه‌ای‌ست به سوی مالزی جدید. همچنین پل باعث خواهد شد که در صورت آتش‌سوزی در یک برج، برج دیگر محل فرار بشود.
سزار پلی برای نمایش طرحش به مالزی می‌آید و آن را به مقامات عالی‌رتبه مالزی ارائه می‌دهد. مقامات از اصول طرح خوش‌شان می‌آید، ولی دکتر ماهاتیر هنوز راضی نیست. او معتقد است این برج هنوز مالزیایی نیست. سزار پلی مجبور می‌شود طرحش را بارها و بارها تغیر دهد و هر بار طرحش رد می‌شود. او کم‌کم ناامید می‌شود؛ ولی ناگهان دکتر ماهاتیر شخصن در طراحی وارد می‌شود و اسکیس می‌زند و سمبل معماری اسلامی یا ربع‌الحزب را به عنوان المان تکرار شونده برج به سزار پلی معرفی می‌کند. ربع‌الحزب عبارت است از دو مربع داخل هم که نماد نظم و هارمونی‌ست. اما مشکل این‌جاست که پلان دو مربع در هم باعث می‌شود فضاهای زیادی پرت شود. سزار پلی بعد از هشت ماه بن‌بست طراحی، با اضافه کردن نیم دایره‌هایی به کناره‌های دو مربع در هم، مشکل پرت فضا را حل می‌کند و طرح نهایی را ارائه می‌دهد.
حالا مشکل تبدیل طرح به واقعیت است. این‌جاست که مهندس سازه با تجربه‌ای به نام چارلی ترن تن به کار گرفته می‌شود و دکتر ماهاتیر از او می‌خواهد که بلندترین آسمان‌خراش دنیا را برای او طراحی کند. کار وارد مرحله عمل می‌شود. بودجه مالزی برای این کار محدودیت 6 سال را قائل می‌شود؛ یعنی دو سال زودتر از زمان پیش‌بینی شده. جریمه تاخیر پیمان‌کاران، چیزی در حدود 700 هزار دلار به اضای هر روز تاخیر مقرر می‌شود.
دکتر ماهاتیر معتقد است رقابت باعث پیشرفت می‌شود. بنابراین در اقدامی نامتعارف هر برج را به یک پیمان‌کار می‌سپرد. پیمان‌کاران موظف می‌شوند 24 ساعته و بدون تعطیلی کار کنند. کنسرسیومی ژاپنی تحت مدیریت هازما کورپوریشن در برج شماره یک و شرکت‌های کره‌ای سامسونگ سی اند تی و کوک‌دانگ در برج شماره دو مشغول به کار می‌شوند. مالزیایی‌ها به دنبال بهترین رییس کارگاه‌های دنیا می‌گردند. آن‌ها به نیویورک می‌روند و تحقیق می‌کنند چه کسانی و در چه زمانی بلندترین آسمان‌خراش‌ها را ساخته‌اند. باب پارت و جان دانسفورد هر کدام به عنوان ریس کارگاه یکی از برج‌ها منصوب می‌شوند.
این دو رییس کارگاه وقتی وارد مالزی می‌شوند متوجه می‌شوند مطالعات ژئوتکنیک زمین هنوز انجام نشده است. ولی چاره‌ای نیست؛ هر روز تاخیر 700 هزار دلار جریمه در پی خواهد داشت. بنابراین مهندسان ژئوتکنیک وارد عمل می‌شوند و شروع به گمانه‌زنی می‌کنند. و این آغاز پی بردن به فاجعه است چرا که زمین این‌جا نه تنها یک سنگ آهکی نیست، بلکه محل لغزش شکاف دو لایه زمین‌شناسی است که تحت تاثیر وزن هیولای برج پتروناس به طور قطع خواهد شکست و باعث خواهد شد که یکی از برج‌ها کج بشود و به جای برج پتروناس برج پیزای دیگری درست شود.
چارلی ترن تن مهندس محاسب پروژه ایده‌ای حیرت‌انگیز می‌دهد. او محل استقرار برج را 60 متر بر روی توده‌ای از خاک جابه‌جا می‌کند و پیشنهاد کوبیدن شمع‌های 120 متری تا بستر سخت زمین را می‌دهد که بر روی آن یک فونداسیون قرار گیرد که بزرگ‌ترین فونداسیون جهان خواهد شد.
در 1993 عملیات اجرایی شروع می‌شود. چنین حجم بتن‌ریزی می‌بایست یک پارچه و در 52 ساعت انجام شود و این یعنی هر دو و نیم دقیه یک تراک میکسر. در 1994 پروژه از فونداسیون بیرون می‌آید و رقابت دو رییس کارگاه شروع می‌شود. باب پارت یک ماه جلوتر کار را می‌تواند شروع می‌کند. جان دانسفورد که مغرور از گرفتن جایزه بلندترین برج دنیا است، عقب می‌افتد. ابتدای کار پیشرفت ناامید کننده است. مطابق با برنامه زمان‌بندی هر طبقه از 88 طبقه می‌بایست در چهار روز تمام شود ولی در عمل هشت روز طول می‌کشد. در هر طبقه 2000 هزار کارگر همزمان کار می‌کنند.
شرکت اوتیس سازنده اولین آسانسورهای دنیا برای طراحی آسانسورها وارد معرکه می‌شود. فضا نقش حیاطی در این برج‌ها دارد بنابراین آسانسورهای دو طبقه تعبیه می‌شود. این آسانسورها هم زمان به دو طبقه سرویس می‌دهد؛ طبقات فرد و طبقات زوج. در مجموع 58 آسانسور سفارش داده می‌شود.
در 1995 باب پرت در حالی‌که دو طبقه جلوتر است خبر بدی را دریافت می‌کند و آن این است که برجش 25 میلی‌متر کج شده و بدتر این که این خبر به رسانه‌ها درز کرده است. روزنامه‌ها و خبرنگاران به این مساله دامن می‌زنند. همین مساله باعث می‌شود او مجبور شود در طبقات باقی مانده این انحراف را جبران کند و برج دو به او برسد.
اوایل 1996 آنتن برج‌ها که طولی برابر یک ساختمان 15 طبقه را دارد باقی مانده است. یکی از آنتن‌ها در ژاپن ساخته می‌شود و دیگری در کره. سیاست‌مداران مالزی بعد از داستان 25 میلی‌متر کج شدن برج یک متوجه شده‌اند رقابت بیش از اندازه بین رقبا ممکن است موجب لطمه زدن به پروژه شود. بنابراین ترجیح می‌دهند برای بالا بردن حس ملی آنتن‌های دو برج را با هم نصب کنند. ولی جان دانسفورد رقابتی را که شروع کرده کنار نمی‌گذارد. او مخفیانه دستور می‌دهد آنتن را در کارگاه مونتاژ کرده و شبانه آن را نصب کنند تا افتخار اول شدن در ساخت بلندترین برج دنیا را نصیب خود کند. جان ساعت سه بعد از نیمه شب به باب، رییس کارگاه شماره یک زنگ می‌زند و بر روی پیغام‌گیرش می‌گوید: «هی باب! فقط می‌خواستم بهت بگم الان ساعت سه نصف شبه و برج من یعنی بلندترین برج دنیا تموم شده است.»
در سال 1999 برج‌ها رسمن به بهره‌برداری می‌رسند. برج‌های دوقلو پذیرای دفاتر شرکت‌های قدری چون پتروناس، شبکه الجزیره، بویینگ، آی بی ام، مایکروسافت، خزانه مالزی، خبرگزاری رویترز، بلومبرگ و اچ سی ال تکنولوژی می‌باشد. در پایین برج‌های پتروناس مرکز خرید klcc یکی از شیک‌ترین مراکز خرید مالزی و همچنین سالن ارکستر فیلارمونیک مالزی واقع شده است. هزینه تمام شده برج‌های پتروناس 1.8 میلیارد دلار می‌باشد.
