باب دیلن شکسپیر ترانه‌سرایان

باب دیلن در دهه ۱۹۶۰ به موسیقی راک گرایش پیدا کرد و ترانه‌هایی که سروده است نیز به‌اندازه معنا و مفهوم و جذابیت درد که در میان هم‌نسل‌های خود به شکسپیر ترانه‌سرایان معروف شده است

 

 

رابرت آلن زیمرمن در هیبینگ، مینه ‌سوتا به دنیا آمد یا همان باب دیلن خودمان، همان باب دیلن که ما را با آهنگ Knockin’ on Heaven’s Door به بهشت می‌برد. او یک سال را در دانشگاه مینه‌ سوتا گذراند و پس از آن به انجمن‌های Mu برادری و باشگاه‌های زنان دانشکده سیگما آلفا مو پیوست. دوباره پس از آن، او کارهای بسیار زیاد دیگری را هم انجام داد و این روزها در استادیوم بیسبال لیگ‌های کوچک در شهرهای مختلف در سراسر کشور به اجرا و برگزاری کنسرت می‌پردازد. باب دیلن به عنوان یکی از تاثیرگذارترین خواننده‌های ترانه سرا در قرن بیست و یکم شناخته می‌شود که با آهنگ‌های خود به بیان مسائل اجتماعی و سیاسی پرداخته است.

 

باب دیلن کیست؟

باب دیلن، خواننده و ترانه ‌سرای فولک راک، در ۲۴ مه ۱۹۴۱ در شهر هیبینگ در ایالت مینه سوتا به دنیا آمد. در حالی که در کالج تحصیل می‌کرد، همزمان شروع به اجرای آهنگ‌های فولک و کانتری کرد و نام خود را به باب دیلن تغییر داد. در سال ۱۹۶۱، دیلن اولین قرارداد ضبط خود را امضا کرد و به عنوان یکی از موثرترین و تاثیرگذارترین صداهای موسیقی محبوب آمریکایی ظاهر شد. دیلن شروع به برگزاری تور کرد و انتشار آلبوم‌های استودیویی جدید خود را از جمله Together Through Life در سال ۲۰۰۹، Tempest سال ۲۰۱۲، Shadows in the Night سال ۲۰۱۵ و Fallen Angels در سال ۲۰۱۶ ادامه داد. این خواننده افسانه‌ای همچنین جوایز گرمی، اسکار و گلدن گلوب و همچنین نشان افتخار آزادی رئیس جمهوری و جایزه نوبل ادبیات را از آن خود کرده ‌است.

دوران آغازین زندگی

باب دیلن، خواننده فولک راک و ترانه ‌سرا، در ۲۴ می ۱۹۴۱ در هیبینگ، مینه سوتا، به دنیا آمد. والدین او آبرام و بئاتریس زیمرمن نام داشتند. او و برادر کوچک‌ترش دیوید در محله هیبینگ بزرگ شدند، جایی که او در سال ۱۹۵۹ از دبیرستان هیبینگ فارغ‌التحصیل شد.

دیلن جوان تحت ‌تاثیر نخستین ستارگان راک همانند الویس پریسلی، جری لی لوییس و لیتل ریچارد قرار گرفت (کسی که باب برای نواختن پیانو در رقص‌های دبیرستانی از او تقلید می‌کرد). باب دیلن کم کم گروه خود را با نام  Golden Chords شکل داد، او گروهی دیگر را با نام اسطوره‌ای الستون گان تشکیل داد. در حالی که در دانشگاه مینه سوتا در مینیاپولیس حضور داشت، شروع به اجرای آهنگ‌های فولک و کانتری در کافه‌های محلی کرد و نام “باب دیلون” را برای خود انتخاب کرد. علی‌رغم اسطوره‌ بودن باب دیلن باید اشاره کرد که او نام مستعار خود را از شاعر اهل ولز با نام دیلن توماس الهام نگرفته است – او بعدها بارها آن را رد کرد.

ناگفته‌هایی از زندگی باب دیلن که کسی آن‌ها را با شما در میان نگذاشته است

حساب باب دیلن با تمامی موسیقی‌دان‌ها و ترانه سرا‌هایی که می‌شناسیم فرق می‌کند و با شاعر و نویسنده‌ای طرف هستیم که در سال ۲۰۱۶ جایزه نوبل ادبیات را نیز از آن خود کرد. باب دیلن در دهه ۱۹۶۰ به موسیقی راک گرایش پیدا کرد و ترانه‌هایی که سروده است نیز به‌اندازه معنا و مفهوم و جذابیت درد که در میان هم‌نسل‌های خود به شکسپیر ترانه‌سرایان معروف شده است.

به همین منظور نیز بسیاری از ترانه‌های باب دیلن در جنبش‌های اجتماعی دهه شصت میلادی در آمریکا تبدیل شد و ترانه‌هایش به زبان‌های مختلفی ترجمه شده و در ایران نیز چندین کتاب از ترجمه ترانه‌های باب دیلن را سراغ داریم. باب دیلن اولین آلبوم خود را در سال ۱۹۶۲ زمانی که هنوز ۲۰ سال بیشتر نداشت منتشر کرد و در کنار ذوقی که در ترانه‌سرایی دارد، صدای او نیز در میان صدای خواننده‌های بزرگی مانند بیتل‌ها، الویس، مدونا و گروه رولینگ استونز قرار گرفته است.

ترانه‌های «دمیدن در باد» (Blowin in the wind) و «همانند یک سنگ غلتان» (Like a Rolling Stone) در میان معروف‌ترین آثار باب دیلن قرار دارند و به‌رغم اینکه سال‌ها از انتشار ترانه‌های وی می‌گذرد، اما این ترانه‌ها همچنان پرطرفدار باقی‌مانده‌اند و به آثاری کلاسیک و جاودانه تبدیل شده‌اند.

باب دیلن به لحاظ شخصیتی نیز انسان پیچیده و قابل توجهی است و بر خلاف اینکه اولین ترانه‌سرایی بود که افتخار دریافت جایزه نوبل را پیدا کرد، از حضور در مراسم دریافت جایزه صرفنظر کرد و از سال ۲۰۱۶ تاکنون هیچ واکنشی از جانب باب دیلن در خصوص دریافت جایزه نوبل ادبیات را در رسانه‌ها شاهد نبودیم.

آواز خوانی فولک

در سال ۱۹۶۰ باب از کالج بیرون آمد و به نیویورک نقل‌ مکان کرد، جایی که اسطوره‌ی او، وودی گاتر، خواننده افسانه‌ای فولک، بر اثر ابتلا به بیماری نادر سیستم عصبی در بیمارستان بستری شده بود. او گاتر را به طور مرتب در بیمارستان ملاقات می‌کرد؛ دیلن به صورت منظم در باشگاه‌ها و کلوب‌های دهکده گرینویچ به اجرا ادامه می‌داد و در همین راستا با گروهی از نوازندگان دیگر آشنا شد؛ و شروع به نوشتن آهنگ‌های بسیاری با سرعتی شگفت‌انگیز کرد، از جمله ترانه Song to Woody را نوشت و با آن به قهرمان بیمار خود ادای احترام کرد.

در پاییز ۱۹۶۱، پس از اینکه یکی از اجراهایش، جنجالی را در نیویورک ‌تایمز به راه انداخت، قرارداد ضبط و همکاری با شرکت کلمبیا رکوردز را امضا کرد که در آن به طور قانونی لقب خود را به دیلن تغییر داد. در اوایل سال ۱۹۶۲، باب دیلن تنها دو آهنگ اصلی داشت، اما سبک خوانندگی خاص او با صدایی خسته و خش دار در تعدادی از ترانه‌های سنتی فولک به نمایش گذاشته شد و آوازهای مربوط به بلوز را پوشش داد.

آلبوم The Freewheelin

انتشار آلبوم دوم استودیویی باب دیلن به نام The Freewheelin در سال ۱۹۶۳، حضور باب دیلن را به عنوان یکی از صداهای اصلی و شاعرانه تاریخ موسیقی محبوب آمریکا معرفی کرد. این آلبوم شامل دو آهنگ از معروف‌ترین و خاطره سازترین آهنگ‌های سال ۱۹۶۰، Blowin’ in the Wind (که بعدها به ترانه بسیار محبوب گروه سه نفره پیتر، پال و مری تبدیل شد) همینطور آهنگ A Hard Rain’s A-Gonna Fall. آلبوم بعدی او به نام The Times They Are A-Changin، دیلن را به عنوان آهنگساز مسلم جنبش‌های اعتراضی دهه ۶۰ معرفی کرد، شهرتی که تنها پس از همکاری او با یکی اسطوره‌های موسیقی فولک و کنشگر اجتماعی، جون بایز در سال ۱۹۶۳ به طرز چشم گیری افزایش یافت.

در حالی که رابطه عاشقانه او با بایز تنها دو سال طول کشید، دو هنرمند با اجراهای خود نقش بسیار زیادی در زمینه موسیقی داشتند – دیلن برخی از معروف‌ترین اشعار بایز را نوشت، و بائز او را به هزاران هوادار خود در کنسرت‌هایش معرفی کرد. تا سال ۱۹۶۴ دیلن سالانه ۲۰۰ کنسرت اجرا می‌کرد، اما از نقش خود به عنوان “خواننده فولک جنبش‌های اعتراضی” خسته شده ‌بود. از طرفی دیگر باب دیلن، در سال ۱۹۶۴ به ضبط آلبوم پرداخت، مجموعه‌ای بسیار شخصی‌ و بی‌نظیری از آوازها که بسیار کم‌تر از آهنگ‌های معمولش مضمونی سیاسی داشتند.

بازسازی تصویر باب دیلن

در سال ۱۹۶۵، دیلن تعداد زیادی از طرفداران فولک دوست خود را به وجد آورد، او با ضبط آلبوم نیمه آکوستیک و نیمه الکترونیک به نام Bringing It All Back Home و با استفاده از گروهی ۹ نفره دوباره به باب دیلن همیشگی برگشت. در ۲۵ ژوییه ۱۹۶۵، هنگامی که او برای اولین بار به ارائه آهنگ‌های الکتریکی می‌پرداخت، در فستیوال محلی نیوپورت تشویق همگان را برانگیخت. آلبوم‌هایی که یکی پس از دیگری روی آن‌ها کار کرد عبارتند از Highway 61 Revisited در سال ۱۹۶۵- که شامل ترانه اصلی Like a Rolling Stone بود – Blonde on Blonde سال ۱۹۶۶ که یکی از ابتکاری‌ترین نوآوری‌های باب دیلن در نظر گرفته شد. دیلن با صدای بی‌ادعا و اشعار فراموش ‌نشدنی، جهان موسیقی و ادبیات را با هم در یک مجموعه ارائه کرد به گونه‌ای که هیچ‌کس دیگری قبل از او این کار را نکرده بود.

در طول سه دهه بعدی، دیلن به تغییر خود ادامه داد. بعد از حادثه مرگبار موتور سیکلت در ژوییه ۱۹۶۶، دیلن تقریبا یکسال را در انزوا سپری کرد. در دو آلبوم بعدی او، آلبوم John Wesley Harding را در سال ۱۹۶۸- از جمله آهنگ All Along the Watchtower که بعدها از سوی جیمی هندریکس با گیتار اجرا شد – و Nashville Skyline را با سبکی تقریبا کانتری در سال  ۱۹۶۹ ضبط کرد، از آثار قبلی او دلپذیرتر بودند.

منتقدان دو آلبوم او را به نام‌های Self-Portrait سال ۱۹۷۰ و Tarantula، که مجموعه‌ای از نوشته‌های قدیمی دیلن بود و در سال ۱۹۷۱ منتشر شد را مورد انتقاد قرار دادند. در سال ۱۹۷۳، دیلن در Pat Garrett and Billy the Kid ظاهر شد، فیلمی که از سوی سام پکینپا کارگردانی شده بود. او همچنین موسیقی متن فیلم را نوشت که به ترانه‌ای محبوب تبدیل شد و آهنگ تا حدی کلاسیک Knockin’ on Heaven’s Door  را از موسیقی همین فیلم الهام گرفت و ساخت.

برگزاری تور و آیین او

در سال ۱۹۷۴، دیلان نخستین تور تمام‌ عیار خود را پس از حادثه تصادف برگزار کرد، توری سراسری در آمریکا با گروه همراه قدیمی اش یعنی گروه Band. آلبومی که او با گروه Band ضبط کرد Planet Waves نام داشت و نخستین آلبوم شماره ۱ او شد. موفقیت‌های او با آلبوم Blood on the Tracks and Desire در سال ۱۹۷۵ بیشتر و بیشتر شد و هر کدام از آهنگ‌های آن به شماره ۱ چارت تبدیل شدند. آلبوم Desire شامل ترانه Hurricane که خود دیلن آن را نوشت و در مورد روبین هوریکین کارتر، بوکسر آمریکایی بود، کسی که مدتی را به دلیل اتهام به قتل سه نفر در زندان حبس شد. دیلان یکی از چهره‌های برجسته‌ای بود که به مشهور شدن نهضت کارتر کمک کرد، که منجر به محاکمه دوباره او در سال ۱۹۷۶ شد.

بعد از جدایی دردناک با همسرش، سارا لاندز – آهنگ Sara در آلبوم Desire تلاشی ناموفق برای برگشتن دوباره لاندز بود – دیلن خود را دوباره از نو پیدا کرد و در سال ۱۹۷۹ اعلام کرد که او یک مسیحی تازه متولد شده است. آلبوم انجیلی Slow Train Coming که تجربه‌ای تجاری بود، اولین جایزه گرمی را برای او به ارمغان آورد. با این حال، تورها و آلبوم‌های بعدی کم‌تر موفق بودند و گرایش‌ها مذهبی دیلن خیلی زود در موسیقی او کم‌تر شدند. در سال ۱۹۸۲، او به تالار مشاهیر راک ‌اند رول راه یافت.

ستاره راک

از دهه ۱۹۸۰، دیلن به مرور زمان به طور تمام وقت به برگزاری تورهای خود ادامه داد، گاهی با همتای افسانه‌ای خود، تام پتی و Heartbreakers و Grateful Dead به اجرای تور می‌پرداخت. آلبوم‌های برجسته او در طول این دوره شامل آلبوم Infidels در سال ۱۹۸۳؛ بیوگرافی او که شامل پنج دیسک می‌شود و در سال ۱۹۸۵ منتشر شد؛ Knocked Out Loaded سال ۱۹۸۶؛ و Oh Mercy سال ۱۹۸۹ است که سال‌های سال  است که به عنوان بهترین آلبوم شناخته می‌شوند. او دو آلبوم با ابَر گروه Traveling Wilburys ضبط کرد. Traveling Wilburys، گروهی از ستاره‌ها شامل جورج هریسون، روی اُربینسون، تام پتی و جف لین بود. در سال ۱۹۹۴، دیلن به ریشه‌های فولک خود بازگشت و برنده جایزه گرمی برای بهترین آلبوم سنتی فولک به نام World Gone Wrong شد.

در سال ۱۹۸۹، زمانی که دیلن به تالار مشاهیر راک‌ اند رول راه یافت، بروس اسپرینگ در مراسم او سخنرانی کرد و اعلام کرد که “باب دیلن تفکری را گسترش داد که الویس سعی داشت آن را با اجرای خود بسط دهد. … او روشی جدید از آواز را ابداع کرد که یک خواننده پاپ می‌توانست به آن دست یابد، محدودیت‌هایی را که بر سر راه هنرمند در هنگام ضبط کار وجود داشت از میان برداشت و چهره راک اند رول را برای همیشه تغییر داد.” در سال ۱۹۹۷، دیلن اولین ستاره راک بود که جایزه مرکز کِندی را برای یک عمر دستاورد هنری برای خدمت به فرهنگ و هنر آمریکا را دریافت کرد.

آلبوم Time Out of Mind

آلبوم دیلن در سال ۱۹۹۷ به نام Time Out of Mind یک بار دیگر سه جایزه گرمی را برای او به ارمغان آورد. او به برنامه برگزاری تورهایش ادامه داد، از جمله اجرایی به یاد ماندنی در سال ۱۹۹۷ برای پاپ ژان‌ پل دوم که در آن آهنگ بی‌نظیر و فوق‌العاده شنیدنی Knockin’ on Heaven’s Door را اجرا کرد و در تور ۱۹۹۹ با پل سایمون به نوازندگی پرداخت. در سال ۲۰۰۰، او تک ‌آهنگ Things Have Changed را برای موسیقی متن فیلم Wonder Boys، با بازی مایکل داگلاس، ساخت. این ترانه جایزه گلدن گلوب و جایزه اسکار بهترین آهنگ اصلی را به دست آورد.

سپس دیلن کمی از دنیای موسیقی خود فاصله گرفت تا اینبار داستان زندگی‌اش را تعریف کند. این خواننده کتاب Chronicles را منتشر کرد: جلد اول، مجموعه‌ای سه بخشی از زندگی باب دیلن است که در پاییز سال ۲۰۰۴ منتشر شد. دیلن اولین مصاحبه کامل خود را در ۲۰ سال گذشته در قالب مستندی در سال ۲۰۰۵ انجام داد. مستند No Direction Home: Bob Dylan درباره زندگی اوست که مارتین اسکورسیزی، کارگردانی آن را برعهده داشته است.

کارهای اخیر و افتخارات

در سال ۲۰۰۶، دیلن آلبوم استودیویی Modern Times را منتشر کرد. پس از شکستن رکورد فروش در اواخر ماه آگوست، ماه بعد به صدر جدول پرفروش‌ترین‌های آمریکا رسید. آلبوم ترکیبی از بلوز، کانتری و فولک است و به خاطر صدای غنی و تصویر سازی عالی آن مورد ستایش قرار گرفت. منتقدان بسیاری نیز اظهار داشتند که این آلبوم دارای ویژگی سرزندگی و از نظر کیفی بسیار بی‌نظیر ‌است. در دهه اول قرن بیست و یکم کمی کم کار بود اما به برگزاری تور ادامه داد و آلبوم استودیویی خود را با نام Together Through Life در آوریل ۲۰۰۹ منتشر کرد.

در سال ۲۰۱۰، او آلبوم The Witmark Demos را بدون امضای قراردادی با شرکتی به طور شخصی منتشر کرد و پس از آن مجموعه‌ای جدید با نام Bob Dylan: The Original Mono Recordings را منتشر شد. علاوه بر این، او ۴۰ اثر از نقاشی‌های اصلی خود را برای نمایش انفرادی در گالری ملی دانمارک به نمایش گذاشت. در سال ۲۰۱۱، او Brandeis University 1963 را در قالب آلبومی منتشر کرد و در سپتامبر ۲۰۱۲ جدیدترین آلبوم استودیویی خود را به نام Tempest به دنیا معرفی کرد. آلبوم Shadows in the Night، کاوری از آهنگ‌های پاپ کلاسیک آمریکایی است و در سال ۲۰۱۵ در دسترس همه قرار گرفت.

سال بعد، دیلن آلبوم Fallen Angels را منتشر کرد که سی و هفتمین آلبوم استودیویی او و حاوی مهم‌ترین و محبوب‌ترین آهنگ‌های پاپ کلاسیک آمریکایی بود. در سال ۲۰۱۷، او به تجلیل از آثار کلاسیک با آلبوم سه دیسکی Triplicate پرداخت، که شامل ۳۰ آهنگ از آهنگ‌های مردمی آمریکا از جمله Stormy Weather و As Time Goes By و هم چنین The Best Is Yet To Come می‌شود.این موارد باب دیلن را به شخصیتی جذاب و رمز‌آلود تبدیل کرده که طرفداران از بسیاری از جوانب زندگی او بی‌خبر هستیم، به همین منظور در ادامه قصد داریم ناگفته‌هایی از زندگی باب دیلن را برای شما بگوییم که کسی آن‌ها را با شما در میان نگذاشته است.

نشان افتخار آزادی رئیس جمهوری

علاوه بر بردن جایزه گرمی، اسکار و گلدن گلوب، نشان افتخار آزادی رئیس جمهوری را از رئیس‌ جمهور باراک اوباما در سال ۲۰۱۲ دریافت کرد. در ۱۳ اکتبر سال ۲۰۱۶، خواننده افسانه‌ای در رشته ادبیات برنده جایزه نوبل ادبی شد و نخستین باری بود که این جایزه به یک موسیقیدان اهدا می‌شد. او نخستین آمریکایی بود که از زمان تونی موریسون – رمان نویس در سال ۱۹۹۳ – مفتخر به دریافت جایزه از آکادمی سوئد شد و به خاطر ایجاد عبارات جدید شاعرانه در چارچوب بهترین آهنگ سنتی آمریکایی مورد تمجید قرار گرفت.

دیلن در نوامبر سال ۲۰۱۷ با انتشار مجموعه‌ی شخصی دیگری به نام Trouble No More دوباره خبر ساز شد. در حدود آن زمان اعلام شد که استودیوی ضبط قدیمی اش در دهکده منهتن گرینویچ به عنوان ساختمانی آپارتمانی و مجلل بازگشایی شده‌ است و فقط اتاق زیرشیروانی آن با اجاره ماهانه ۱۲.۵۰۰ دلار در دسترس همه قرار گرفت. طولی نکشید که در اتاق باب دیلن در هتل معروف چلسی به قیمت ۱۰۰.۰۰۰ دلار فروخته شد!

در سال ۲۰۱۸، دیلن یکی از هنرمندانی بود که در آلبوم شش آهنگی EP Universal Love: Wedding Songs Reimagined، که مجموعه‌ای از آثار کلاسیک از دوره‌های مختلف بود، حضور داشت. دیلن در کنار آن، آهنگ‌های She’s Funny That Way را به عنوان He’s Funny That Way منتشر و بعدها مانند آهنگ‌های My Girl و And Then He Kissed Me که بسیار محبوب بودند را با همکاری دیگر هنرمندان ضبط کرد. آن سال، این ترانه سرای نمادین برند تجاری نوشیدنی را با نام Heaven’s Door Spirits راه‌اندازی کرد. در ماه اوت، شرکت Heaven Hill Distillery دادخواستی را در مورد ادعای نقض علامت تجاری علیه باب دیلن مطرح کرد.

باب دیلن از حضور در نمایشگاه موسیقی و هنر وودستاک صرف‌نظر کرد

در تاریخ ۱۵ تا ۱۸ ماه آگوست، سال ۱۹۶۹ فستیوال موسیقی بزرگ و باشکوهی در مزرعه‌ای با وسعت ۴.۲ کیلومتر مبرع در شهر بتهل نیویورک برگزار شد. خواننده‌های مطرح دهه ۶۰ میلادی در این فستیوال حضور پیدا کردند و کارشناسان دنیای موسیقی عامه، این فستیوال را یکی از مهم‌ترین رویداد‌ها در تاریخ این موسیقی قلمداد می‌کنند. جالب است بدانید چیزی نزدیک به ۳۲ اجرا در این فستیوال برای چهارصد هزار تماشاچی برگزار شد و به رغم اینکه باران پراکنده‌ای نیز می‌بارید باز هم تماشاچیان چند روز متوالی در محل این فستیوال چادر زدند و به تماشای اجرا‌های مورد علاقه‌شان پرداختند.

خواننده‌ها و گروه‌های موسیقی مهم آن زمان مانند جیمی هندریکس (Jimi Hendrix)، سانتانا، جفرسون ایرپلین (Jefferson Airplane) و د هو (The Who) در این فستیوال حاضر شدند و حتی جون بائز (Joan Chandos Báez) که در آن زمان فرزندش را ۶ ماهه باردار بود روی صحنه به اجرای موسیقی زنده مشغول شد. اما باب دیلن که این فستیوال در نزدیکی خانه او برگزار شده بود، در فستیوال وودستاک (WoodStock) حضور پیدا کرد.

از قرار معلوم ترتیب‌دهندگان این مراسم از باب دیلن رسما دعوت کردند و باب برای شرکت در این فستیوال با آن‌ها در حال بستن قرارداد بود که دقیقاً قبل از شروع فستیوال برنامه‌اش را تغییر می‌دهد و از حضور در این فستیوال صرف‌نظر می‌کند. باب در آن زمان مدعی شد که به دلیل بیماری پسرش نمی‌تواند در این فستیوال موسیقی اجرا کند.

گروه گانز ان روزز و اجرای ترانه‌ای از باب دیلن

در اواخر دهه ۸۰ میلادی گروه معروف گانز ان روزز (Guns N Roses) ترانه «کوبیدن بر در بهشت» اثر باب دیلن را را کاور کرد و باب دیلن را به مخاطبین جدیدی شناساند. اگر از طرفداران گروه گانز ان روزز باشید حتماً در جریان هستید که این گروه تمایل زیادی به اجرای ترانه‌های سایر خواننده‌ها و به‌اصطلاح کاور کردن آن‌ها ندارد و این قضیه نیز به محبوب‌تر شدن اجرای این گروه از ترانه باب دیلن کمک کرد.

در کنسرتی که این گروه در سال ۲۰۰۹ برگزار کردند، اکسل رز (Axl Rose)، مرد شماره یک گروه گانز ان روزز، به تماشاچیان گفت باب دیلن قبل از اینکه آن‌ها نسخه استودیویی این آهنگ را ضبط کنند در خصوص زمان ضبط این ترانه سوال‌های زیادی می‌کرد و اکسل رز نیز از آنجایی که زمان دقیق ضبط این ترانه را نمی‌دانست جواب‌های درستی برای پاسخ نداشت.

از قرار معلوم باب دیلن در آن زمان به اکسل رز گفته بود که ضبط این آهنگ اهمیت زیادی برای او ندارد، اما به پولی که بابت این کار گیرش می‌آید اهمیت می‌دهد. در نهایت پس از اینکه ترانه «کوبیدن بر در بهشت» توسط گروه گانز ان روزز اجرا شد، باب دیلن در مصاحبه‌ای با روزنامه تلگراف گفت گانز ان روزز، گروه خوبی است، اکسل و اسلش نیز هنرمندان قابلی هستند، اما مشکلی با اجرای آن‌ها از ترانه کوبیدن بر در بهشت وجود دارد که همین امر باعث شده است این ترانه به دل باب دیلن ننشیند.

حوادث ۱۱ سپتامبر تأثیر زیادی در اجرای باب دیلن داشت

در هفته‌ها و ماه‌های بعد از حوادث ۱۱ سپتامبر، آمریکا در شرایط امنیتی شدیدی فرو رفت و فرودگاه‌ها و محل‌هایی که افراد زیادی در آن تجمع داشتند شاهد افزایش شدید نیرو‌های امنیتی بودند. از قرار معلوم باب دیلن قرار بود کنستری در اورگن (Oregon)، آمریکا برگزار کند و مدیر واحد حفظ امنیت کنسرت دستور اکید صادر کرده بود که مامورین حفاظتی کسی را به داخل محل برگزاری کنسرت راه ندهند مگر اینکه مجوز امنیتی دریافت کرده باشد.

زندگی شخصی

علاوه بر بایز، دیلن در مرحله‌ای از زندگی خود رابطه عاشقانه‌ای را با خواننده دیگری به نام ماویس استپل، اسطوره سبک گاسپل داشت و می‌خواست با او ازدواج کند، هر چند که این دو هیچ‌گاه سفر خود را با هم ادامه ندادند. دیلن و لاندز که در سال ۱۹۶۵ با هم ازدواج کردند و در سال ۱۹۷۷ از هم جدا شدند، چهار فرزند داشتند: جسی، آنا، سامویل و یاکوب، و جی کوب که آخری به خواننده اصلی گروه راک Wallflowers تبدیل شد. دیلن همچنین سرپرستی دختر لاندز، ماریا، را نیز پذیرفته بود.

وقتی که او روی موسیقی کار نمی‌کند، دیلن استعداد خود را به عنوان هنرمندی بصری آشکار می‌کند. نقاشی‌های او بر روی جلد آلبوم‌هایش، به ویژه آلبوم Self Portrait سال ۱۹۷۰ و Planet Waves در سال ۱۹۷۴ ظاهر شده‌اند، و چندین کتاب از نقاشی‌هایش را منتشر کرده و همچنین آثار هنری خود را در سراسر جهان به نمایش گذاشته ‌است.

در همین حیص و بیص پیرمردی متشخص با مو‌های پریشان و سفید سعی در عبور از مامورین امنیتی داشت که مامور‌ها جلوی او را می‌گیرند، پیرمرد از دست مامورین عصبانی می‌شود و آن‌ها را تهدید به اخراج می‌کند. خوشخبتانه مدیر واحد حفظ امنیت کنسرت از راه می‌رسد و مامورین را توجیه می‌کند که این پیرمرد عصبانی و آشفته، همان باب دیلن کبیر است و نباید جلوی او را بگیرند.

باب دیلن به برنامه‌های خنده‌دار علاقه دارد

اگر اهل سینما و تلویزیون باشید به احتمال زیاد لری چارلز (Larry Charles) را می‌شناسید و به‌خوبی می‌دانید که او نویسندگی سریال خنده‌دار ساینفلد (Seinfeld) و کارگردانی فیلم «بورات» (Borat) را در کارنامه‌اش دارد. این‌گونه که پیدا است لری در اواخر دهه ۹۰ میلادی با باب دیلن برنامه ساخت یک مجموعه کمدی را ترتیب می‌دهد و از آنجایی که باب دیلن از طرفداران دوآتشه جیم کری بود، می‌خواست برنامه‌ای با همان سبک و سیاق را آماده کند.

جالب اینجاست که باب دیلن علاقه زیادی داشت شخصاً در این برنامه حاضر شود و برای رسیدن به این هدف باب دیلن و لری چارلز در یک باشگاه بدنسازی که باب دیلن مالک آن بود قرار می‌گذارند. باب دیلن تعداد زیادی کاغذ پیش‌روی لری چالرز قرار می‌دهد که پیش‌نویس فیلم‌نامه کمدی که در نظر داشت را در این کاغذ‌ها نگاشته بود.

همکاری لری و باب به خوبی پیش می‌رود و پروژه ساخت مجموعه تلویزیونی که مد نظر باب دیلن بود به شبکه اچ. بی. اُو پیشنهاد می‌شود. در این برنامه خنده‌دار، ته‌مایه‌ای از مفهوم ترانه‌های باب دیلن نیز وجود داشت و اچ. بی. او به ساخت این سریال چراغ سبز نشان می‌دهد. اما در نهایت باب دیلن مدعی می‌شود که تمایلی برای ساخت این مجموعه ندارد و از ساخت آن صرف‌نظر می‌کند.

قرار بود باب دیلن نقش اول فیلمی با نام ناطور دشت شود

در سال ۱۹۶۱، زمانی که باب دیلن اولین آلبوم‌اش را منتشر نکرده بود و هنوز معروف نشده بود آژانس استعدادیابی ام. سی.‌ای (MCA)، به او دو پیشنهاد ویژه داد. اولین پیشنهاد، حضور باب دیلن در نقش هولدن کالفیلد، جوان سرکش و شیطان کتاب ناطور دشت نوشته جی. دی سالینجر (J.D. Salinger) بود. این آژانس امتیاز کتاب ناطور دشت را در اختیار داشت و باب دیلن شانس زیادی برای بازی نقش اول نسخه سینمایی این کتاب داشت.

پیشنهاد بعدی نیز حضور باب دیلن در برنامه «شو اد سالیوان» (the Ed Sullivan show) بود، اگر زندگینامه باب دیلن را مطالعه کرده باشید حتماً در جریان هستید که باب دیلن علاقه‌ای نداشت تا ترانه‌هایش را به مردم غالب کرد، در نتیجه هیچکدام از پیشنهاد‌های آژانس استعدادیابی را قبول نکرد و تنهایی توانست گلیم خودش را در دنیای موسیقی از آب بیرون بکشد و اسم و رسم خوبی دست و پا کند.

باب دیلن، اد وود دهه ۷۰ میلادی

باب دیلن را بیشتر به دلیل ترانه‌ها و آثاری که خوانده است می‌شناسیم، اما همانگونه که اشاره کردیم باب علاقه زیادی به هنرپیشگی و سینما دارد و هر از گاهی نیز کار‌های پراکنده‌ای را از او شاهد بودیم. در این زمینه می‌توان به فیلم رنالدو و کلارا (Renaldo and Clara) محصول سال ۱۹۷۸ اشاره کرد باب دیلن، کارگردانی، بازیگر و نویسنده این فیلم بود.

در این فیلم دیلن نقش جوانی با نام رنالدو را بازی می‌کرد و همسر آن زمان باب دیلن نقش کلارا را بر عهده گرفته بود. این فیلم بر خلاف ترانه‌های باب دیلن با اقبال عمومی روبرو نشد و به‌رغم اینکه باب در مصاحبه‌های مختلف تا توانست از این فیلم دفاع کرد، منتقدین نظری خلاف نظر او داشتند و این فیلم را یکی از ضعیف‌ترین فیلم‌های تاریخ سینما دانستند، همین امر باعث شد به باب دیلن لقب اد وود (Ed Wood) دهه ۷۰ میلادی داده شود.

برای آن دسته از خوانندگانی که اد وود را نمی‌شناسند باید بگوییم او یکی از کارگردان‌های سینمای دهه ۵۰ میلادی بود و فیلم «نقشه ۹ از فضای خارج» را کارگردانی کرد که به عنوان بدترین فیلم تاریخ سینما شناخته میشود.

باب دیلن کار‌های عجیب و غریب زیادی می‌کند

انسان‌ها گاهی اوقات کار‌های عجیب و غریبی می‌کنند که کسی از دلیل این کار‌ها سر در نمی‌آورد، سلبریتی‌ها نیز چنین کار‌هایی می‌کنند، اما از آنجایی که همیشه در معرض دید هواداران هستند، این کار‌های عجیب و غریب بیشتر جلوه می‌کند.

برای نمونه در جولای سال ۲۰۰۹ یک افسر پلیس با نام کرسیتی بابِل (Kristie Buble) گزارشی دریافت کرد مربوط بر اینکه مرد مشکوکی در یکی از محله‌های نیوجرسی تردد دارد. از قرار معلوم ساکنین خانه‌ای که تابلوی فروش جلوی آن نصب شده بود پیرمرد عجیب و غریبی را دیده بودند که پس از پرسه زدن در حیاط خانه آنها، به سمت خیابان راهی شده بود. در آن زمان باران شدیدی می‌بارید و پیرمرد قصه ما که شلوار راحتی گشادی پوشیده بود و دو بارونی بلند را روی هم بر تن کرده بود توسط افسر پلیس به کناری برده می‌شود.

افسر پلیس از این پیرمرد مشکوک و عجیب و غریب، نامش را می‌پرسد و پیرمرد نیز پاسخ می‌دهد که باب دیلن است، کریستی بابِل از اینکه پیرمرد ادعا می‌کند باب دیلن است خنده‌اش می‌گرد و حرف او را باور نمیکند و پیرمرد از او خواهش می‌کند وی را به هتلی که در آن اقامت داشت ببرد. افسر پلیس پیرمرد را به هتل می‌برد و در هتل پس از مشاهده پاسپورت وی باور می‌کند که واقعاً افتخار آشنایی با باب دیلن کبیر را داشته است.

باب دیلن همیشه به دنبال نوآوری در کارهایش بوده است

چیزی بیشتر از ۳۵ آلبوم را در کارنامه باب دیلن شاهد هستیم و آلبوم‌های زیادی از او به‌عنوان بهترین آلبوم‌های موسیقی در تمام تاریخ شناخته می‌شوند، اما از آنجایی که باب دیلن همیشه به دنبال نوآوری بوده است گاهی اوقات نیز کار‌هایی را در کارنامه باب دیلن پیدا می‌کنیم که تفاوت زیادی با آثار موفق او دارند.

در این زمینه می‌توان به آلبوم (Down in the Groove)، اشاره کرد، باب دیلن در فستیوال موسیقی نیوپورت فلک (Newport Folk Festival)، گیتار عجیب و غریبی را روی صحنه برد و هواداران را شگفت‌زده کرد. آلبوم Nashville Skyline نیز قرار بود سبک و سیاقی محلی و کانتری داشته باشد، اما آلبومی موزیکال بود و ترانه‌های این آلبوم چیزی نبود که هواداران انتظار آن را داشتند.

با این حساب باید گفت باب دیلن بهای نوآوری‌هایش را پرداخته است و به رغم اینکه بعضی از نوآوری‌های او توانست دنیای موسیقی را تکان دهد، بعضی از این نوآوری‌ها نیز به مذاق هواداران خوش نیامد و بازخورد‌های منفی زیادی را به دنبال داشت.

باب دیلن از سرقت آثار ادبی بدش نمی‌آید

اگر از طرفداران باب دیلن باشید به احتمال زیاد ترانه «خانه خورشید تابان» (The house of the rising Sun) را شنیده‌اید. این ترانه توسط افراد و گروه‌های زیادی اجرا شده است و با بیشتر از ۳۰۰ اجرای مختلف به اندازه‌ای در دنیای موسیقی دارای اهمیت است که حتی کتابی نیز با نام «تعقیب خورشید تابان»، نوشته تد آنتونی (Ted Anthony)، منتشر شده است.

این ترانه در اولین آلبوم باب دیلن نیز حضور داشت و از قرار معلوم باب ترانه «خانه خورشید تابان» را از خواننده‌ای با نام دیو ون رانک (Dave Von Ronk) شنیده بود. باب دیلن آکورد‌های این ترانه را تغییر می‌دهد و نسخه‌ای دیگر از آن را در آلبوم خود قرار می‌دهد. پس از انتشار این آلبوم نیز ترانه «خانه خورشید تابان» به اندازه‌ای معروف می‌شود که ون رانک از صرافت انتشار نسخه خودش از این ترانه افتاد چرا که می‌ترسید شهرت باب دیلن باعث شود طرفدارانش فکر کنند ون رانک این آهنگ را از باب دیلن کپی کرده بود در صورتی که خلاف این قضیه صحت داشت و این باب دیلن بود که آهنگ دیو ون رانک را به‌سرقت برد.

باب دیلن واقعاً چه کسی است؟

باب دیلن بیشتر از ۵۰ سال است که ترانه‌های صادقانه و جذابی می‌نویسد و به لطف اجرای همین ترانه‌ها توانسته است به یکی از بت‌های دنیای موسیقی تبدیل شود. رابرت آلن زیمرمن (Robert Allen Zimmerman) که در دنیای هنر با نام باب دیلن او را می‌شناسیم زاده سال ۱۹۴۱ است اکنون ۷۷ سال سن دارد. او نزدیک به ۱۰ نام مختلف و مستعار را برای خود انتخاب نمود و در میان این نام‌ها باب دیلن محبوبیت بیشتری پیدا کرد.

او در خانواده‌ای معمولی به‌دنیا آمد و همانند بسیاری از نوجوان‌های دهه ۵۰ در آمریکا، بوسیله رادیو‌های ترانزیستوری با موسیقی آشنا شد و از همان دوران نوجوانی سودای حضور در صحنه‌های موسیقی را در سر داشت. باب دیلن در آهنگ‌هایش بیشتر به موضوعات روز و حوادثی می‌پرداخت که مردم دنیا با این حوادث دست به گریبان بودند و به همین دلیل نیز به خواننده و فعال اجتماعی تبدیل شد که همیشه حرف‌های تازه‌ای برای گفتن داشت.

در کنار این موارد، باب دیلن برخلاف بسیاری از هنرمندان که حاضر هستند هنر خود را با هر قیمتی به‌فروش برسانند، هرگز اجازه نداد آهنگ‌هایش سانسور شود و به همین دلیل نیز خواننده‌ای مستقل شناخته شد و بیشتر مورد توجه جامعه آمریکا قرار گرفت.

جالب است بدانید باب دیلن در کنار خوانندگی و ترانه‌سرایی، دستی در نقاشی نیز دارد و نمایشگاه تابلو‌های او تاکنون در گالری‌های معتبر دنیا به نمایش گذاشته شده است. ترانه‌های پرمعنایی که باب دیلن سروده است بار‌ها او را نامزد دریافت جایزه نوبل ادبیات کرد و درنهایت نیز در سال ۲۰۱۶ برنده این جایزه شد. در این زمینه می‌توان به ترانه «کوبیدن بر در بهشت» اشاره کرد، باب دیلن در این ترانه وضعیت یک سرباز مامور کشتار را توصیف می‌کند که از کشتن انسان‌ها به تنگ آمده است.
باب دیلن جون بایز را نیز به عشق سارا لوندز (Sara Lownds)، که یک مدل زیبارو بود، ترک گفت و در نهایت در سال ۱۹۶۵ با سارا ازدواج کرد.

 

عشق و عاشقی‌های باب دیلن

باب دیلن همانند سایر همقطارانش عشق و عاشقی‌های پیچیده و آتشینی را تجربه کرد، در سال ۱۹۶۱ باب دیلن عاشق هنرمندی با نام سوز راتلو (Suze Rotolo) شد و عشق آن‌ها چند سال ادامه پیدا کرد تا اینکه در نهایت سوز راتلو از رابطه باب دیلن و خواننده‌ای با نام جون بایز (Joan Baez) باخبر شد و باب را تنها گذاشت.